مشکل بازنشسته‌گی در افغانستان

ع – کوهی

امروز در افغانستان در حدود ۱۶۰ هزار باز نشسته وجود دارد، که شامل بازنشسته گان ملکی و نظامی می گردند. در پهلوی بیکاری، معلولیت و اعتیاد، موجودیت ارقام درشت باز نشسته گی از معظل های بزرگ شهروندان ماست. پس از سال ۱۳۵۷ خورشیدی تا سال های اخیر حکومت وحدت ملی، سن تقاعد در میان کارمندان دولت هیچ گاه مشخص نبوده است و تعدادی در دستگاه نظامی و ملکی وجود داشتند که حتی در مراحل کهولت به کار دولتی مشغول بودند. در وزارت تحصیلات عالی سن تقاعد برای استادان ۶۵ سال تعیین گردیده است. در حالی که در سایر ادارات چنین نیست.

مثلاً در وزارت دفاع در قدم های مختلف ارتش، سن تقاعد برای باز نشسته گی وجود دارد، تعدادی در ۶۰ ساله گی و تعدادی بالا و پائینتر از آن وجود دارد. امروز باز نشسته گان با مشقت زنده گی می کنند. هر از گاهی صدا هایی از رنج حیات رقتبار آن ها به گوش می رسد. حقوق آن ها به وقت و زمانش پرداخته نمی شود و باز نشسته گان در حقیقت از فراموش شده گان سر زمین ما اند. بار ها دیده شده است که حقوق و امیتازات آن ها از یک سال به سال دیگر به تعویق انداخته می شود.

وزارت خانه ها بودجۀ متقاعدان را با کُندی و با بی علاقه گی اجرا می کنند. پشت ریاست تقاعد روزانه هزاران انسان گرسنه صف می کشند که وجدان هر بیننده را رنج می دهد. امروز حیات باز نشسته گی آغاز درد و رنج و نا امیدی در نزد شهروندان کشور ماست. هیچ قشر و طیف جامعه باز نشسته گی را استقبال نمی کنند، در حالی که زنده گی باز نشسته گان باید با حرمت و عزت سپری گردد و نظر به مفاد قانونی اساسی کشور به زنده گی آن ها باید رسیده گی صورت گیرد.

در مادۀ ۵۳ قانون اساسی آمده است: (دولت حقوق متقاعدین را تضمین نموده، برای کُهن سالان، زنان بی سرپرست، معیوبین و معلولین و ایتام بی بضاعت مطابق به احکام قانون کمک لازم به عمل می آورد). ایجاد می کند که مطابق شرایط وقت و زمان و بازار برای شان حقوق باز نشسته گی داده شود. امروز متقاعدان کمترین حقوق را از دولت بدست می آورند، در حالی که معاش و حقوق باید مطابق نیاز آن ها پرداخته شود که چنین کار اصولاً وجود ندارد. سن تقاعد سن درمانده گی، نا امیدی و مشقت است، یگانه تکیه گاه باز نشسته گان در افغانستان، دولت، مردم مهربان، ارزش های دینی و اسلامی و قانون اساسی است.

جای دارد که سالانه یک مقدار بودجۀ اضافی در خصوص ازدیاد حقوق بازنشسته گان در نظر گرفته شود. پس از حکومت طالبان کمترین توجه به حقوق باز نشسته گی صورت گرفته است. امروز باز نشسته گان، معلولان، معیوبان، بیوه های بی سرپرست، اطفال ایتام و خانواده های بی سرنوشت نیاز به کمک های فوری دارند که در گام نخست دولت، رجال خیر و نهاد های خیریه باید به زنده گی آن ها بپردازند. عدم رسیده گی به حقوق بازنشسته گان، عدم پرداخت حقوق آن ها به وقت و زمانش و کم بودن حقوق آن ها از معظل های بزرگ این حکومت است، آن هم در شرایطی که بیشترین مقداری بودجه دولتی در مبارزه با دهشت افگنی به مصرف می رسد و همه روزه به کاروان شهداء، معلولان و خانواده های بی سرپرست افزوده می شود. رسیده گی به نیازمندان مستلزم ثبات سیاسی و صلح سراسری در افغانستان است و در صورت صلح و ثبات، دولت می تواند به برخی از نیاز های شهروندان از جمله باز نشسته گان بپردازد.

نوشته‌های مرتبط


Top